CBL Color Balance Lens 110mm | Review

Door: Andy Ramdin | 03-12-08

CBL LogoDe kleurtemperatuur van het aanwezige licht verandert met de seconde, hoe zorg jij er als fotograaf voor dat de beelden die je schiet, ook kloppen qua kleurtemperatuur toen je ze schoot? Er zijn inmiddels een aantal producten op de markt die ervoor zorgen dat de kleurtemperatuur klopt met de situatie als toen de beelden werden geschoten. Denk bijvoorbeeld aan de Expodisc & uiteraard de grijskaart.

De CBL (Color Balance Lens) bestaat al sinds 2006, maar is nog relatief onbekend. De CBL is een doorontwikkeling van de grijskaart en zou de witbalans tot een hoger niveau moeten brengen. Maakt het product zijn naam waar of is het de zoveelste niche product?

Er bestaan in totaal 4 versies van de CBL namelijk:

  • 60mm
  • 85mm
  • 110mm (voor DSLR camera’s)
  • 220mm (speciaal voor HD video camera’s)

Pas geleden kregen wij de 110mm versie opgestuurd ter review. Het product wordt geleverd in nette zwarte doos met een soort satijnen inlay waarin de CBL netjes inligt. De rest van de doos wordt gevuld met een handleiding, een DVD, nekstrap & draagzak (pouch). De CBL voelt niet goedkoop aan & laat een goede eerste indruk achter.

<p>CBL Lens 110mm Package</p>

Voordat ik ermee aan de slag ging, heb ik eerst de handleiding doorgenomen. In de eerste pagina’s wordt het product toegelicht & wordt er aan de hand van voorbeeldfoto’s aan de lezer duidelijk gemaakt welk voordeel het product heeft. Aan het eind wordt er voor een groot aantal fototoestellen uitgelegd hoe je de witbalans manueel dient in te stellen. Dat zal voor veel gebruikers een welkome aanvulling zijn in de handleiding & mag als groot pluspunt bestempeld worden.

Ik ben zelf altijd sceptisch geweest tegenover zulke producten. Ik heb er tijdens het testen met verschillende mensen over gehad & er zijn veel factoren die meespelen binnen een (digitale) workflow. Naast de witbalans die je op de camera instelt (of via de CBL) bestaat er namelijk nog een aantal situaties die je in acht dient te nemen:

  • Wat voor lichtbron is aanwezig in de kamer waarin de computer + monitor staat waar jij de post processing uitvoert?
  • Hoeveel daglicht vult de kamer waarin jij de post processing uitvoert?
  • Is het beeldscherm waarop je werkt correct gecalibreerd?
  • Is de printer waarop je print correct gecalibreerd?
  • Met wel programma importeer jij je digitale bestanden (verschillen in RAW converters)?

Kan zijn dat ik nog iets over het hoofd zie, maar bovenstaande situaties hebben allen invloed op het eindresultaat (geprint of als digitaal bestand op het scherm).

Na de discussie was het tijd om de CBL te testen, de volgende testprocedure heb ik hiervoor aangehouden.

  • Onderstaande foto’s zijn allen geïmporteerd in Adobe Bridge CS4 v3.0.0.464 (Adobe Camera RAW v5.2)
  • Geen aanpassingen aan Exposure
  • Lineair Tone Curve
  • 0 Sharpening / 0 Noise Reduction
  • Omgezet naar PSD (AdobeRGB / 16 bits / 300ppi)
  • Adjustment layer : Medium Contrast Curve
  • Adjustment layer: Levels wat opgekrikt

Testsituatie 1 Statisch object

Situatie: Een magazine + leaflet op een wit vel papier met licht van de achterkant/zijkant
Apparatuur: Nikon D300 / Nikkor 18-70mm f/3.5-4.5
Exposure mode: Manual
Focal length: 50mm
Sluitertijd: 1/500
Diafragma: f/5.6
ISO : 100
Image optimalisations: Default settings

<p>cblensreview_01</p>

<p>cblensreview_02</p>

De eerste foto is geschoten met de CBL, de kleuren komen overeen met de situatie zoals ik hem toen zag. Het product leek zijn naam dan toch waar te maken. Wat zou er gebeuren als we een portret zouden schieten?

Testsituatie 2 Portret Nikon D300

Situatie: Portret met licht van de zijkant
Apparatuur: Nikon D300 / Nikkor 18-70mm f/3.5-4.5
Exposure mode: Manual
Focal length: 70mm
Sluitertijd: 1/100
Diafragma: f/5
ISO : 400
Image optimalisations: Default settings

<p>cblensreview_03</p><p>cblensreview_04</p>

De linkerfoto is geschoten m.b.v. de CBL, de rechterfoto met de automatische witbalans. De kleuren worden voller & de witbalans klopt beter t.o.v. de automatische witbalans. Persoonlijk zou ik in de linkerfoto wat saturation eruit hebben gehaald, maar voor deze test heb ik dat express niet gedaan om het effect aan te tonen.

Ik was uiteraard ook benieuwd wat een Canon camera voor resultaat zou produceren (Nikon staat al langere tijd bekend om vollere kleuren). Gelukkig had ik een Canon 5D Mk1 tot mijn beschikking, waarin ik dezelfde situatie heb gehanteerd.

Testsituatie 2 Portret Canon 5D Mk1

Apparatuur: Canon 5D / Canon EF 24-105mm f/4
Exposure mode: Manual
Focal length: 70mm
Sluitertijd: 1/100
Diafragma: f/5
ISO : 100
Image optimalisations: Default settings

<p>cblensreview_07</p><p>cblensreview_06</p>

Ook hier zie je het verschil, net zoals de Nikon D300. Impressive!

De CBL zou een doorontwikkeling op de welbekende grijskaart moeten zijn, ik vroeg me af of het eindresultaat met een grijskaart een aantoonbaar verschil zou opleveren. De situatie is identiek aan de vorige test, afgezien van het gebruik van een grijskaart t.o.v. de CBL.

<p>cblensreview_08</p><p>cblensreview_09</p>

De grijskaart laat een iets ander beeld zien, de kleuren zijn wat minder vol, maar werkt eigenlijk net zo goed. Ik heb nog een keer de EXIF info bekeken & het blijkt dat de witbalans meting met de CBL een warmere witbalans (6800k/+16 tint) gaf t.o.v. de grijskaart (5850k/+16 tint) terwijl de automatische witbalans bijna identieke waardes teruggeeft (5500k/+8 tint & 5350k/+8 tint). Bovenstaande 4 foto’s zijn genomen binnen een tijdsspan van 2 minuten.

Conclusie

De CBL maakt zijn naam waar, het product werkt en geeft je foto’s een accurate witbalans. Ik vraag me alleen af of het product voor de RAW schieters onder ons echt nut heeft, in bijv. een studiosituatie heb je gecontroleerd licht wat niet vaak verandert, ik denk dat een grijskaart hier net zo goed zijn rol kan vervullen als de CBL. Daarnaast willen de creatievelingen vaak ook gebruik maken van andere kleuren, zodat het nut van een 100% correcte witbalans simpelweg vervalt (denk aan het schuiven met color balance / curves / etc).

Bij het verwerken van een hele stream aan beelden (denk aan een evenement in bijvoorbeeld een hal) kan het product goed werken, de lichtomstandigheden zijn er over het algemeen redelijk gelijk & dit kan je (veel) tijd besparen in je workflow.

De automatische witbalans heeft het niet altijd bij het juiste eind, maar doet over het algemeen goed zijn werk. Ik denk dat het product vooral voor JPEG schieters interessant kan zijn, de witbalans is achteraf moeilijker aan te passen t.o.v. bij een RAW bestand.

Als laatste heeft het product een aardig prijskaartje, de 110mm versie heeft een adviesprijs van euro 99,95, terwijl een grijskaart voor +- 15 euro van eigenaar wisselt.

Dank aan Yphoto voor het beschikbaar stellen van de de CBL 110mm & Victor voor het model staan.

Bron

Gerelateerde Artikelen

Kenmerken: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

13 Responses to “CBL Color Balance Lens 110mm | Review”

  1. Paulus zegt:

    Jammer dat in het artikel niets terug te vinden is over wat het product nu eigenlijk is, hoe het werkt, hoe je het moet toepassen. Met name het woord ‘lens’ in de naam roept vraagtekens op. Ik mis ook een oordeel over het gebruiksgemak.

  2. Boudewijn zegt:

    In aanvulling op vorige spreker vraag ik mij ook af, hoeveel tijd het apparaat toevoegt aan een opname. Voor een ervaren bewerker is het achteraf aanpassen van de witbalans van een raw-opname niet echt een bereklus. Nog even afgezien van dat sommigen met opzet een andere kleurbalans in hun foto willen en dat de witbalans altijd enigszins te lijden heeft onder forse veranderingen in de belichting.

    Wanneer je werktijd flink toeneemt in vergelijking met bewerking achteraf, verdwijnt het ding binnen no time in de bij velen goedgevulde la met dure prullaria.

  3. peter w. zegt:

    interessant review
    hoe lang duurt het om het grijspunt te meten met het apparaat? Zeker camera-afhankelijk?
    Je zou het welhaast obligate gezeik hierboven kunnen aangrijpen om de vragen alsnog te beantwoorden :)
    compliment

  4. Andy Ramdin zegt:

    @Paulus
    Ik heb me idd meer gericht op de eindresultaten dan op de werking. Komt erop neer dat je een foto maakt met de CBL in beeld (hoeft niet scherp). Het aanwezige licht bounced via de CBL op je beeldsensor & dat beeld gebruik je als referentie.

    Op de CBL ligt een soort : doorzichtige spiegellaag > witte ribbellaag > spiegellaag

    Het gebruiksgemak staat gelijk aan het gebruik van een grijskaart, je maakt op dezelfde manier gebruik ervan.

    @Boudewijn
    Het antwoord op je vraag staat deels in mn antwoord aan Paulus.

    @Peter w.
    Dank voor het compliment :)

  5. Martijn zegt:

    En waarom is dit anders dan met een grijskaart in beeld?

  6. Paulus zegt:

    Andy, dank voor de uitleg/aanvulling.

  7. Fokke van Saane zegt:

    Doe mij die grijskaart maar. Dat kleuren voller worden met de CBL en je er saturatie uit wilt halen duid volgens mij op een te warme witbalans, wat je zelf later ook al schrijft.

    En, je schrijft dat je ze met ACR omzet naar Adobe RGB. Zitten we hier nu naar AdobeRGB foto’s te kijken of heb je ze daarna netjes omgezet nar sRGB?

    Bovendien; als ik mijn D3 op 5000K zet, en ik open m in ACR dan staat ie in het standje “as shot” op 4700K. Nooit begrepen waarom dat verschil er is.

    Witbalans? In schiet in RAW, en ik doe het meestal op gevoel en op smaak. Realiteit is toch niet mogelijk, fotografie is vaak een interpretatie op de realiteit en soms moet je juist dingen veranderen om een realistisch gevoel te geven. Maanlicht bijvoorbeeld, als je dat gaat WB corrigeren krijg je nooit de sfeer zoals je die ervoer.

    Voor productfotografie kan ik me er nog wat bij voorstellen. Maar dan kan je beter een kleurenkaart nemen denk ik.

  8. Yarut zegt:

    ik schiet aan het begin en aan het einde van een fotosessie even een plaatje van een witkaart en een grijskaart. Die gebruik ik als referentie voor RAW conversie. Maar meestal ga ik er nog met de hand aan pielen ook omdat de referentie een te clean resultaat geeft.

  9. Rien Meulman zegt:

    Ik doe het altijd op gevoel bij portretten. Bij produkten komt het wel voor dat de eis is dat de kleuren precies goed zijn. In dat geval werk ik met een grijskaart. Wat me opvalt is dat de testopname met grijskaart hier alles behalve neutraal is. Heb je die gebruikt met de pipet op 1 pixel ofzo?

  10. Andy Ramdin zegt:

    Ik heb bij de grijskaart gebruik gemaakt van dezelfde testmanier, een testopname met de grijskaart, vanuit de camera die foto als witbalans reference gebruiken voor de volgende opnames.

    [edit]
    Vanuit Adobe Bridge de foto geimporteerd met de witbalans op : “As Shot” gelaten.

  11. Peter zegt:

    Prima review, serieus en doeltreffend aangepakt. Van mij mag deze zakelijke en heldere stijl blijven.

  12. Andy Ramdin zegt:

    Dank voor het compliment Peter!

  13. Ernst Dinkla zegt:

    In het rijtje van de condities:

    *Wat voor lichtbron …..tot (verschillen in RAW converters) ontbreekt naar mijn idee voor welke situatie het uiteindelijke beeld gebruikt wordt. Ondanks het verbeteren van printer inkten t.a.v. metamerisme zijn er nog steeds verschuivingen in kleur mogelijk. Van een niveau als hierboven getoond maar bovendien moeilijker te voorspellen.

    Het antwoord daarop is niet volledig gedekt door een studio verlichting c.q. print viewer die de standaard 5500 K heeft. Prima als een gemiddelde van de mogelijke display kleurtemperaturen in de praktijk maar te verbeteren als de situaties bekend zijn. Van outdoor signs (4000-9000K) tot huiskamers (3000K) met en zonder fluorescentie lichtbronnen tot de 3500-4700 K full spectrum lampen in galerie en museum.

    Heel vervelend om dat eerste traject goed te doen en dan vervolgens eenzelfde verschuiving in kleur niet in de hand te hebben. De RAW file heeft overigens nog alle data, de witbalans op locatie is in weze slechts een geheugensteuntje in de verwerking.
    Bovenstaand olijfgroene Tshirt leent zich goed voor een print om eens te belichten met verschillende lampen.

Leave a Reply