Willem Wernsen is 53 jaar en is zonder meer ��n van de betere portretfotografen in het land. Zijn stijl is direct herkenbaar. Het is geschoten op middenformaat, maar dat doen er meer. Het is eerder wellicht het unieke wat hij uit een schijnbaar gewoon decor kan halen. Hierdoor transformeert hij met zijn beelden het gewone in iets unieks en de personen die in dit unieke decor plaatsnemen worden hierdoor nog unieker. Een gesprek met Willem is niet zomaar een gesprek.�

Je wordt ontvangen en zit zomaar uren met hem te converseren. Hieruit maakte ik op dat zijn interesse in de medemens altijd aanwezig is, ook wanneer hij de camera niet hanteert. Die interesse, die vooral warme interesse, zie je wel degelijk terug in zijn portretten: de geportretteerden voelen zich bij Willem op hun gemak, willen iets teruggeven aan de persoon die zelf ook zo open is en eerlijk Ooit was Willem slager. Dat is hij allang niet meer. Ik heb veel fotografen gesproken, van wie Willem misschien wel het meest fotograaf was. Openhartig sprak hij over zijn passie, de betekenis van vriendschappen, zijn fysieke gesteldheid en het gevecht dat hij voert samen met zijn vrouw. Maar telkens weer kwam de fotografie bovendrijven. Een gesprek met een gepassioneerd mens.

Je bent een typische mensen fotograaf. Kun je uitleggen waarom?
Tja, Puur interesse in de medemens en erg sociaal aangelegd, soms zelfs iets te veel. Ben van jongs af aan ook altijd veel met mensen bezig geweest, na de middelbare schooltijd stond ik op mijn zestiende al in de winkel als slagersjongen, een winkel in een echte volkswijk waar ik tot mijn zesendertigste heb gewerkt. Daar leer je mensen kennen. Maar ook tijdens de laatste twaalf jaar van mijn werkzaam leven, toen ik als marktmeester in de gemeente Amersfoort werkzaam was. Daar was ik niet alleen het aanspreekpunt voor de koopman maar ook voor de bezoekers van de markten en alles wat daar zo omheen aan nevenactiviteiten plaatsvond. Daar heb ik veel materiaal uitgehaald. Zo’n 20 jaar geleden volgde ik een fotoworkshop bij Kees Tillema, die ik overigens vier seizoenen achtereen heb gedaan. Ik fotografeerde toen van alles en nog wat en kon mijn draai maar niet vinden. Zwartwit, dat wist ik wel snel een vaste plaats te geven, want dat vind ik prachtig. Nog steeds, en dat zal wel zo blijven. Ik had al snel een eigen doka, waar ik met veel vallen en opstaan het ontwikkelen van films en het afdrukken ervan mezelf heb eigen gemaakt. Kees gaf mij en anderen de opdracht om portretten te maken. Iedereen die aan deze workshop meedeed, kwam met mooie meiden aanzetten, maar ik was toen al wel geinteresseerd in sociale documentaire fotografie. Dus toen heb ik mensen uit de winkel waar ik thuis de wekelijkse bestelling bracht gevraagd of ik ze mocht portretteren in hun eigen omgeving. Zoals ik het aantrof wekelijks wanneer ik ze bezocht. Veelal prachtige, door het leven getekende mensen die qua persoonlijkheid in het interieur paste waar ze woonden. Dat werd een prachtige serie van zo’n veertig foto’s. Niet lang daarna werden er een twintigtal foto’s beoordeeld door een deskundige professionele vakjury, waarna ik in 1991 het predikaat (BMK) bondsmeester van de fotobond verwierf. Iets dat ze niet zomaar uitdelen en veel fotografen pas na jaren werk vergaren. Dit terwijl de fotografie eigenlijk bij mij nog in de kinderschoenen stond. Kreeg al snel publicaties in diverse fotomagazines en kranten met mijn mensen foto’s en van het een kwam het ander.

Dus je wist meteen dat je de juiste invalshoek had gekozen?
Ja, ik had mijn draai toen gevonden met mensen fotograferen en gaf mijzelf de opdracht dit onderwerp te gaan uitspitten. Ik ben toen ook mensen die mij wat persoon betreft iets deden maar die ik niet persoonlijk kende, op straat gaan aanspreken. Mag ik u portretteren? Daar kwamen heel leuke reacties op en in 99% van alle gevallen mocht ik ze dan ook portretteren. Ook daar ontstond weer een serie uit van mensen voor het zwarte doek in een hun zo vertrouwde omgeving. Met dat zwarte doek creeerde ik een soort van buiten studio, heel simpel, en fotografeerde uitsluitend met daglicht op de Good old Mamiya C330+55-135mm. Ik had inmiddels het middenformaat ontdekt, zeker wat betreft het afwerken in de doka. Enfin, ook daar ontstond heel fraai werk uit dat in nationale en internationale fotosalons na ballotage de wanden mocht sieren en waarvan ook veel gepubliceerd werd. Ik zorgde er altijd voor dat wanneer er platen werden gepubliceerd waarop mensen stonden die ik persoonlijk kende, zij een exemplaar van het magazine of catalogus ontvingen. Wel het minste wat je kunt doen, vind ik.. Zo heb ik heel veel mensen leren kennen en daarbij goede contacten opgebouwd.
Toen ik eenmaal de Mamiya 6MF had, een middenformaat 6×6 meetzoeker met drie lenzen (50-75-150mm), besloot ik het op straat te gaan proberen en na een jaartje oefenen had ik het onder de knie. Van dat jaartje heb ik veel profijt gehad later in Parijs en China. Ik kende de camera als mijn broekzak, ook daar zonder de taal te kennen, kreeg ik met een vriendelijk gezicht en wat handgebaren prachtige mensen voor mijn lens. Ik kon in een oogopslag een vierkantbeeld vullen met situaties waar mensen op hun plek stonden. Een mooi landschap of een prachtige architectuur foto kun je altijd wel weer een keer overmaken, maar mensen veranderen per minuut van uitdrukking of houding. Het gaat om momenten die maar eenmaal plaatsvinden vinden, het is de kunst dat te zien en te vangen. Wellicht is die gave mij gegeven. Ik heb zoals ik al zei van alles zo�n beetje gefotografeerd, maar niets kan mij zo intens boeien als het fotograferen van mensen. Ik voel mij er iedere keer weer gelukkig bij en dat komt er dan ook uit, al zeg ik het zelf��

Men lijkt zich bij jou prima op het gemak te voelen. Hoe krijg je de geportretteerde zo relaxt/ontspannen?
Men heeft weleens gezegd dat ik een soort van zesde zintuig heb waar het de omgang met mensen betreft. Dat kan zo zijn. De eerste mensen die ik portretteerde kende ik vanuit de winkel of vanuit de wijk. Nu is het zo dat je ook gigantisch op je bek kunt gaan en zelfs klanten kunt verliezen uit je winkel als je ze zo persoonlijk benaderd om een foto te maken. Mensen zitten wat persoonlijkheid betreft verschillend in elkaar, dus keek ik wel even de kat uit de boom. In die wijk, zo’n echte volksbuurt, voelde men al gauw iets van achterdocht als je met zo’n vraag kwam. Je moest dus een goed onderbouwd verhaal hebben en met wat voorbeelden komen, wilde ik hen overtuigen van mijn goede bedoelingen. Dat kon ik dus, als je niks te verbergen hebt en eerlijk tegenover de mensen bent, verkleur je niet en ziet men aan je ogen dat je het oprecht meent. Zo heb ik dat ook met vreemde mensen die ik aansprak op straat gedaan. En ik doe dat nog steeds zo, zeggen wat je wilt en een duidelijk verhaal aan ze geven. Ik sprak eerst af bij de mensen thuis in de begintijd. Meestal op een zondag als dat kon, want ik werkte van maandag t/m zaterdag. Dan was het een kop koffie en een praatje over koetjes en kalfjes. Al doende ontspande men dan. Dat moment zag ik en dat was dus ook meteen het moment om de camera te pakken. In het begin kleinbeeld maar later de middenformaat camera. En dat vonden de meeste wel echt iets bijzonders, zo’n oude op statief staande tweeoog waar je van boven inkeek. Zo’n camera is erg fijn. Niet alleen het negatiefformaat maar ook dat je tijdens het belichten de geportretteerde blijft zien. Dat heb ik nu ook met mijn meetzoeker, dat werkt erg fijn. Maar voordat ik afdwaal, het is dus een kwestie van vertrouwen winnen en een eerlijk verhaal houden. Dat verhaal hoeft niet lang te zijn. Verder moet je ook laten zien dat je fotograaf bent en niet met je apparatuur gaan staan klooien tijdens zo’n opname. Dat straalt onkunde en onzekerheid uit, daar zit men niet op te wachten. Dat komt de uitdrukking op het gezicht niet ten goede en men voelt zich dan zeker niet gemakkelijk. Op straat zijn het nu vaak vlugge momenten voor mij. Ik kijk altijd met een fotografisch oog (vierkant). Als ik iemand op het oog heb, spreek ik die aan en het oogcontact is daarbij heel belangrijk. Met een paar korte zinnen vertel ik mijn bedoeling en meestal is er een klik en wordt het: ja doe maar. Ook dan is het snel handelen. Ik kruip er met de groothoek bovenop. Dat geef ik ook even aan zodat men niet schrikt. Alles speelt zich af in slechts enkele minuten. Ik geef altijd mijn kaartje en zeg de foto al dan niet digitaal te zullen toezenden. Daar houd je dan ook weer veelal leuke reacties aan over.

Regisseer je de geportretteerden veel, of laat je ze gewoon ontspannen en zoek je een mooi moment?
Regisseren? Tja.. Ik vraag natuurlijk weleens of iemand wat naar links, naar rechts of naar voren wil komen, om storende elementen zoals dingen die bijvoorbeeld aan hun hoofd vast komen te zitten of elders te vermijden. Maar dat is toch heel normaal dacht ik. Verder vind ik de mensen meestal wel in de omgeving waarin zij zich het liefst bevinden. Als het om een interieur gaat, daar loopt men doorgaans in huis het eerst naar toe, ook zit men thuis ook het liefst in de eigen stoel. Dat zo laten geeft al heel veel ontspanning. Kijk wel rond in zo�n huiskamer dan of er dingen moeten gebeuren om het licht wat meer naar binnen te brengen: een gordijn wat meer open of de vitrage even tijdelijk opschuiven, maar dat zijn pietlulligheden,- en na wat uitleg begrijpt men dat. Nee, dat regisseren zit niet zo in mijn aard, stel mensen op hun gemak thuis of op straat, laat ze ontspannen, dan pak ik dat mooie moment.

Zelden zie ik van jouw hand een plaat met veel onscherpte erin. De achtergrond/het decor is meestal ook vrij prominent in beeld. Dit is vanwege de wisselwerking mens en zijn omgeving? Of is het iets anders?.

Dacht toch zelf dat ik in mijn foto’s wel een mooi middenformaat scherpteverloop heb zitten, alhoewel ik in den beginnen op kleinbeeld werkte. Die opmerking is me eigenlijk nooit ter oren gekomen, zo ik mij kan herinneren. Ik begeef me in kringen waar men mij dat echt wel zou zeggen. Maar eens moet het de eerste keer wezen… Om het allemaal serieus te nemen en daar toch eens naar te kijken, heb ik mijn boek Beautiful People opengeslagen, al mijn portfolio dozen opentrekken is me echt te veel. Met mijn boek heb ik wel een aardig overzicht van mijn oeuvre tot voor vier jaar terug, dacht ik zo. Ik kan er wel een verklaring voor geven, dat vanwege de wissel – werking van de mens en omgeving, dat klopt wel ja. Ik vind dat het beeld van de geportretteerde in zijn interieur alleen maar sterker wordt als er ook een duidelijke link met dat interieur is. Het versterkt het verhaal in de foto, want vaak zitten er heel sterke elementen in die de beschouwer absoluut moet zien. Dat is wat ik ook zie aan de foto’s in mijn boek en daar heb ik inderdaad beslist voor gekozen toen die tijd. Kijk ik verder, dan zie ik in mijn andere beelden veelal de portretten buitenshuis, wel een mooi scherpte verloop maar ook weer niet erg veel. Ook daar geldt eigenlijk hetzelfde verhaal: vanwege de wisselwerking. Nu is het ook zo dat als ik veel meer onscherpte zou willen met het middenformaat, ik eigenlijk niet de 50mm (equiv 28m kleinbeeld) er standaard op zou moeten zetten maar de 75mm (50mm kleinbeeld) of 150mm (80mm kleinbeeld). Het scherpteverloop bij middenformaat ligt veel krapper dan dat van kleinbeeld . Bij volle opening F4 bij alle drie de objectieven die op mijn Mamiya 6MF passen, zie je bij de 75mm. en zeker de 150 mm. wel degelijk een verschil ten opzichte van de 50mm, die ik steevast op de camera heb zitten. Maar toch kies ik voor de 50mm. Dit vanwege de prachtige ruime zoeker die je bij deze meetzoekercamera ziet, heerlijk gulzig is die, je pakt er zoveel extra mee in je beeld. En hij is bovenal van een Goddelijke kwaliteit, maar dat geldt ook voor de andere twee objectieven. Ik beschik ook nog over een Good old Mamiya M645 set van dik 30 jaar oud met drie objectieven van F2.8, F3.5. Als ik dan echt eens met de scherpte wil spelen, moet ik die maar eens uit het vet halen. Wellicht doe ik dat een keer, op statief wat portretten maken met de 150mm. Bij bestaand licht natuurlijk en van mooie mensen. Uiteindelijk heb ik jaren geleden zo’n hele reeks gemaakt voor het zwarte doek. Waarom niet weer het oude spul een keer gebruiken? Het werkt nog perfect

Waar zou je zijn zonder fotografie? In de zin van: wat betekent het voor je, wat doet het met je?

Fotografie betekent heel veel voor mij, ik ben er ten slotte al vele jaren zeer serieus mee bezig en heb er daarnaast ook flink in geinvesteerd. Niet alleen fysiek maar ook qua materieel. Ik heb natuurlijk ook veel aan mijn vrouw en het gezin te danken, want in de jaren 80 toen ik erg druk was in de slagerij en het van de zondagen moest hebben, lieten ze mij vrij om een gedeelte van de dag te fotograferen. Dit terwijl zo’n dag eigenlijk voor het gezin is maar s’middags maakte ik dat dan wel weer dubbel goed Door de weeks in de avonduren ontwikkelde ik mijn films en drukte af. Mijn vrouw is nog altijd de eerste die het nieuwe werk ziet en fungeert al jaren al een soort van klankbord. Vanaf het begin voelde ze dat extra wat ik met mensen heb en in mijn fotografie overbreng aan. Ze heeft mijn hele ontwikkeling in de fotografie van dichtbij meegemaakt, wat soms echt niet altijd van een leien dak ging. Maar ze steunde me en gaf me dan weer dat duwtje om door te gaan,- na bijna dertig jaar is dat nog steeds zo. Ik noemde al eerder het woord passie, want dat is fotografie voor mij. Iedere dag ben ik er wel mee bezig, soms met een fotoboek uit mijn goed gevulde boekenkast waar ik me erg rijk mee voel, dan weer op het fijne web, waar ik vaak bezig ben met mijn eigen site en weblog. Gemiddeld zo’n 500 unieke bezoekers komen er iedere dag een kijkje nemen. Van all over de world, maar ik kan op het web ook eindeloos zoeken naar fotografie van andere fotografen en daar veelal intens van genieten. Ik heb ook heel veel mensen leren kennen door de fotografie en vele contacten gelegd, niet alleen van dichtbij maar ook van ver Bijna dagelijks komt er wel weer een mail in het Engels of Nederlands binnen met vragen over mijn manier van werken, het materiaal waar ik mee werk en andere interessante vragen over de inhoud van mijn foto’s. Erg belangrijk vind ik de hechte vriendschap die ik met sommige mensen heb opgebouwd in de loop der jaren door de fotografie, zeker met de overige vier leden van het fotocollectief waar ik al meer dan twintig jaar deel van uitmaak: Delta-F. We zijn eigenlijk fotobroeders, maar zijn er ook voor elkaar als het even niet over fotografie gaat maar om persoonlijke dingen. Maar fotografie heeft mij ook gevormd, ik ben me meer in andere vormen van kunst gaan interesseren, bezoek musea maar ben ook veel naar lezingen van andere fotografen geweest en kijk op TV veel naar culturele programma’s. Bijvoorbeeld de kunstprogramma’s van de AVRO op Zaterdagmiddag. Ik werd/word ook uitgenodigd om lezingen te geven. Ook dat is iets waar je aan moet werken om dat goed te doen, want mensen verwachten wat van je. Dat ging me gelukkig vanaf het begin meteen al goed af. Ik was gewend te praten voor een volle winkel en later voor een volle markt, dus voor een zaal met fotografen over je passie praten, moet dan ook kunnen Enfin, allemaal alleen maar goed voor je ontwikkeling als fotograaf, maar het belangrijkste: voor je ontwikkeling als mens. Maar dan uiteindelijk na vele jaren komt er ook een droom uit die iedere fotograaf wel verwezenlijkt wil zien: een boek van je eigen werk. Ik zou het zoveelste portfolio krijgen in een fotomagazine, dit keer Camera expres van Fred Jansz. Fred kwam op een doordeweekse avond bij mij om zelf wat werk uit te zoeken, hij zou een uurtje blijven, maar dat werden er dik drie. Toen hij wegging zei Fred me met mijn werk wat te willen doen. Hij moest er echter eerst nog een nachtje over slapen… Nou, dat heeft hij gedaan: da dag daarop mailde hij me, dat we een boek gingen maken, kom maar op met je foto’s. Alles bij elkaar heeft het dik een half jaar geduurd en op 6 Juni 2003 werd tijdens het fotofestival Naarden mijn boek gepresenteerd. Je kunt wel raden wat zoiets met je doet. Jaren van hard werken, het geloof erin houden, steun van anderen en al die mensen die ik mocht portretteren, mijn reis door China van vijf weken in 1999, gebundeld in een boek van 125 pagina’s in duotoon. Dat heb je dan in je handen, dat is zo geweldig. Voor mij, mijn derde kind. Dat betekent fotografie dus voor me en dat doet het allemaal met mij. Dat het dan ook nog goed ontvangen wordt bij de liefhebbers van de fotografie, zelfs wereldwijd, laat je alleen maar blozen en nog sterker geloven in je zelf.

Hoe verrukt ben je als een portret echt goed is gelukt in jouw ogen?
�Ben eigenlijk niet zo snel tevreden, roep ook altijd dat ik de mooiste plaat nog moet maken. Maar wat er tot nu toe ligt aan resultaten, daar ben ik over het algemeen wel lichtelijk verrukt over als ik het zo mag zeggen. Maar je bedoelt wellicht na het maken van een mijns inziens goed portret heden ten dage. Welnu, ik heb in een conference van Koot en Bie eens horen roepen: ik proef gevulde koeken, hoor kerkklokken luiden en boven mijn huis hoor en zie ik vuurwerk! Dit alles na het bereiken van een hoogtepunt, in mijn geval een mooi portret dus.� Eigenlijk sta ik dan ook wel heel even op een been en voel een lichte tinteling van geluk en tevredenheid. Zeker de laatste jaren omdat het voor mij fysiek steeds moeilijker wordt om die toppers te schieten zoals ik dat vroeger deed. Er komt eigenlijk nog iets extra bij, voor mij persoonlijk dan. Natuurlijk heb ik een klankbord, thuis, mijn fotovrienden en de reacties op mijn weblog, als dat goed klinkt valt er een stukje onzekerheid weg. Fotografie blijft natuurlijk voor wat de beschouwer betreft allemaal heel subjectief, maar ik heb natuurlijk genoeg ervaring en ben kritisch genoeg op mezelf om te zien of het goed zit of niet. Maar dat stukje onzekerheid blijft, ik heb het daar wel eens met andere fotografen over en sommigen hebben dat ook wel een beetje, zo blijkt. Wellicht dat pas na de bevestiging er een stukje volledige verrukking komt, kortom blijdschap dus Maar dan ga ik weer snel over tot de orde van de dag en verder werken aan nieuw fotomateriaal om mijn portfolio mee te verrijken.

Je schiet analoog. Digitaal is geen optie?
Ik werk al gedeeltelijk digitaal, scan mijn 6×6 films met de Epson 3200 Photo en print ze dan in zwartwit met de Epson 2100 op Epson Archival matte paper met matte inkt (T0348). Dat gaat perfect, ben daar dus zeer content mee en iedere foto die ik weer opnieuw print is precies hetzelfde als de vorige. In de doka is dat wel anders, er zit altijd wel iets van verschil in, al is dat minimaal. Op deze manier kan ik dus mijn fraaie middenformaten blijven gebruiken. Het dokawerk is mij fysiek te zwaar, maar films ontwikkelen is tot nog toe goed te doen en ik heb er absoluut geen hekel aan. Kijk je eenmaal door de zoeker van een Mamiya 6 meetzoeker camera, dan ben je in een keer strontverwend. Zo’n zoeker is zo mooi helder en bovenal ruimtelijk, vooral met de 50mm op de body. Dat geldt natuurlijk ook voor mijn Mamiya 645 en de pas aangeschafte Rolleiflex. Beiden met ook een fraai helder en ruim matglas om op scherp te stellen. Bovendien zijn de objectieven die ik heb voor deze middenformaten van hoge kwaliteit, wat je er ook terdege uithaalt. Wil ik dat digitaal van het zelfde niveau hebben, dan moet ik flink investeren in kwaliteitsobjectieven. Ik heb het er al vaak met mijn fotovrienden over gehad, die overigens wel bijna allemaal om zijn naar digitaal, op een enkeling na dan. Maar ik, en dat beamen sommigen ook wel, ben geen man voor digitaal, in ieder geval niet wat betreft de camera. Echt wel geprobeerd hoor, ik heb ooit eens een Nikon 995 gekocht, maar die was weer snel van de hand Toen een Nikon 5400, eigenlijk wel een leuk ding, mijn dochter heeft er nu plezier van. Om het als nog een keer te proberen heb ik een Sony DSC R1 gekocht met een wel zeer kwalitatief goed objectief een Carl Zeiss 24-120. Het LCD scherm zit boven op de camera, kan er dus mee werken als met een middenformaat. De zoeker is ook erg ruim maar wel digitaal, dat was even wennen. Deze camera is meer geschikt voor beschouwende fotografie, wel iets voor mij dus. Ik heb hem al een paar keer meegenomen de straat op, maar het is toch niet mijn Mamiya 6, waar ik nu eenmaal blindelings mee kan lezen en schrijven. Misschien moet ik wat langer oefenen en wat meer doorzetten. Mijn vrouw gebruikt de Sony nu voor het familiegebeuren. Al die programmaatjes die ze in zo’n camera bouwen en het gemak dat je er van hebt met fotograferen is natuurlijk wel fijn, maar ik mis het niet als ik analoog werk. Het blijft toch een kwestie van lichtmeten -tijd-diafragma en scherpstellen. Dat lichtmeten doe ik overigens met een losse meter, Minolta VF, altijd opvallend voor het beste resultaat. Nu mis ik persoonlijk ook met digitaal het mooie scherpteverloop van een 6×6 negatief of groter. Analoge beelden zijn wat mij betreft wat plasticiteit betreft mooier dan digitale beelden. Ik praat dan over zwartwit, maar nu zal ik er wel een aantal op de kast jagen en een put opentrekken van maandenlange discussie, hahaha! Enfin, wie ben ik? Wellicht praat ik er over een paar jaar wel anders over. De ontwikkelingen staan natuurlijk niet stil en misschien zijn er over niet al te lange tijd betaalbare digitale achterwanden voor een middenformaat. Of zijn dan wellicht de 6×4.5 digi Hasselblads voor de gewone man ook betaalbaarder. Afwachten dus. Rolfilm zal nog lang genoeg te koop zijn (hoop ik). Ik heb nu bijna al mijn 6×6 negatieven ingescand en dat is dan weer erg fijn dat ze digitaal in mappen staan opgeslagen. Laatst moest ik een paar foto’s voor publicatie hebben, kon ze zo per E-mail verzenden in de beste kwaliteit. Wat een uitvinding!

Wie zijn zoal je voorbeelden?
‘Dat zijn er wel een paar. Door veel in boeken te duiken heb ik bij bepaalde fotografen inspiratie opgedaan, maar gelukkig heb ik zonder te kopieren uit al die boeken een eigen herkenbaar duimmerk opgebouwd. Al streelt het me soms wel als ze je met fotografen van naam vergelijken en ze je in een exclusief rijtje voegen. Mijn voorbeelden zijn o.a. Diane Arbus, HC Bresson, Robert Doisneau, Sam Presser, Ed v/d Elsken, Carl de Keyser, Mary Ellen Mark, Salgado, Brand Overeem en Kees Scherer, om er een aantal te noemen. Ik weet, boeken kopen is geen goedkope aangelegenheid, goede fotografen vind je meestal niet in de ramsj afdeling van boekenzaken, aan de andere kant heb je na de aankoop van een fotoboek wel (echte) foto’s in je handen van je favoriet . Tweedehands of opgekochte restpartijen zoals bij de Sleghte te vinden, zijn meestal voor een prikkie te koop, ook van de bekende fotografen. Kwestie van naar binnen gaan en zoeken, dat doe ik dan ook. Op het fijne web zijn ook veel goede fotografen te vinden om inspiratie op te doen , als ik digitale portfolio’s bekijk dan kijk ik ook altijd op de linkpagina bij een fotograaf op de website, zo word je door verwezen van de ene naar de andere fotograaf. Soms kom ik fotografen tegen op het web die ook een fotoboek hebben uitgegeven, als die foto’s mij raken ben ik zo brutaal om te mailen en een voorstel te doen tot een ruil met mijn eigen boek. Dan komt er vaak een leuke reactie op, waar ook vandaan in de wereld en gaat de ruil door, zo heb ik dan weer een mooi boek voor mijn collectie. Wat zit ik nu eigenlijk allemaal te bazelen, ik dwaal af zoals gewoonlijk, het gaat eigenlijk over wie mijn voorbeelden zijn  Ik kom altijd weer op mijn tweede passie uit, fotoboeken vol met voorbeelden.

In hoeverre belemmert je fysieke gesteldheid je in de fotografie?
Ik heb daar geen moeite mee, ben heel open omtrent mijn progressieve reumatische aandoeningen die zeker een belemmering voor mijn fotografie vormen maar ook mijn dagelijks functioneren. In de eerste plaats is mijn bewegingsapparaat door de artrose/stenose flink aangetast, door de uitstralende pijnen slik ik al ruim 7 jaar heftige pijnstillers (opiaten), die maken je trager in je omgang en je bent niet altijd bij de les. Ze hebben allemaal zo hun bijwerkingen die medicijnen, vooral de prednison .Ik mag en kan geen auto meer rijden maar maak gebruik van een scootmobiel, je komt praktisch nergens meer en je bent afhankelijk van anderen die je willen meenemen. Gelukkig heb ik een aantal hele goede fotovrienden die me voor meestal een halve dag, of wanneer ik mij beter voel wat langer, meenemen naar een locatie waar ik graag wat zou willen schieten. Daar blijf ik dan meestal op een vast punt en kijk goed om me heen of er fotografisch iets te halen valt. Meestal lukt dat en kom niet alleen ik, maar komen ook mijn vrienden met goede platen thuis. Je hoeft het niet ver te zoeken natuurlijk, in je eigen stad en om het huis is ook genoeg te vinden. Maar de reisjes die ik maakte met mijn fotovrienden naar het buitenland mis ik wel degelijk, als ze weer eens op pad gaan, en dat gebeurd met regelmaat, heb ik daar wel gevoelens bij. Ik prijs mezelf gelukkig dat ik voor al die fysieke ellende nog in 1999 vijf weken door China heb kunnen reizen en daar een prachtige serie heb kunnen maken. Enfin, je moet optimistisch blijven en gewoon doorgaan met je passie voor zover dat kan, anders heb je niks meer. Al speelt de intense vermoeidheid soms wel parten, ook als de term er zin in hebben op de proppen komt. Toch pak ik op mijn slechte dagen een fotomagazine of vaak een boek uit de kast, ook het met regelmaat kijken op het internet naar fotografie komt zo’n dag wel een paar keer voor. Maar je hoofd moet er natuurlijk ook naar staan, naast mijn eigen aandoeningen heeft mijn vrouw er ook nog eens kanker bij gekregen. Onlangs onderging zij een zware operatieve ingreep en vervolgens chemo’s.  Dat zijn ook dingen die je als partner zwaar aangrijpen en je geest remmen tot het nemen van initiatieven omtrent je fotografie. Je bent maar met een ding bezig en dat is er zijn voor je vrouw en haar op alle fronten te helpen en te steunen waar het maar kan in de strijd die ze voert om te overleven. Ik wil niet klagen, we zijn nog gelukkig bij elkaar, maar het speelt allemaal wel mee in het proces van groei in mijn passie. Je staat immers stil en stilstand is achteruitgang, al probeer ik daar zoveel mogelijk tegen te knokken. Ik ben dankbaar dat ik goede vrienden om mij heen heb, vrienden die ik heb overgehouden aan de fotografie en die me op alle fronten steunen…’

Huibert van der Meer�

Willem heeft een site. Zijn adres luidt: http://www.fotowillem.com/

En niet te vergeten zijn weblog, bijzonder interessant en leuk�om te volgen: http://www.fotowillem.com/weblog

En natuurlijk load Willem regelmatig beelden op in onze eigen Image Gallery: http://www.fotoapparatuur.nl/photos/FotoList.asp?tab=&cat=&prs=2898&vw=foto

� �

Random Posts

• 25 Juli 2008 -- Vier nieuwe Panasonic modellen met HDTV (1)
• 18 november 2007 -- Recordprijs voor 1 van de eerst Leica’s (1)
• 9 december 2008 -- Studenten Fotoacademie weer groot succes bij PANL (0)
• 23 Februari 2008 -- 50 cent schikt met fotograaf (0)
• 6 Augustus 2009 -- Canon EOS 50D Firmware Update Version 1.0.7 (0)

Dit artikel is geplaatst op Dinsdag, 11 december 2007 at 1:58 pm en is gearchiveerd onder Interviews. Je kunt reacties op dit artikel volgen via de RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.